سلام، برنامه ای که به داد پلیس رسید!

به گزارش علی بلاگ، یک مرور ذهنی دم دستی و چند دقیقه ای در آثار تلویزیونی و سینمایی ایران به یادمان می آورد که تا امروز دست اندرکاران این هنر چه تصویری از پلیس کشور را، به عنوان یک نیروی تأمین کننده امنیت مردم، بازنمایی نموده اند؛ تصویری ناقص، الکن و صد البته غیر واقعی، آنچنان که شاید بتوان این چنین نتیجه گیری کرد که ما باید نه در سینما، بلکه در تلویزیون و نه در سریال و تله فیلم، بلکه در برنامه های مستند و ترکیبی به دنبال چهره واقعی پلیس بگردیم و پخش برنامه تلویزیونی سلام که در این شب های نوروز 99 از شبکه دوی سیما در حال اجرا است، بر این گزاره صحه می گذارد.

سلام، برنامه ای که به داد پلیس رسید!

پلیس، در قاطبه موارد، چه در قاب کوچک تلویزیون و چه روی پرده عریض و نقره ای سینما، همان اهرم وارد نماینده استرس و اضطراب به بطن داستان بوده که برای تزریق کمی هیجان یا مزه پراکنی شخصیت اول فیلمنامه به قصه تزریق شده است.

حضور پلیس در آثار داستانی معمولا مساوی با بر هم خوردن ریتم شادی یا جریان عادی زندگی بوده و کمتر پیش آمده که همدلی و همذات پنداری مخاطب را در رقابت با کاراکترهای دیگر برانگیخته باشد، مگر اینکه فیلم، اساسا ژانر پلیسی و معمایی داشته باشد که در این صورت هم همچنان پلیس به شخصیت اصلی داستان (یک فرد مجرم) از نظر محبوب بودن و جذابیت، باخته است و شاید معدود گزینه مربوط به سالهای اخیر که بتواند این حرف را نقض کند کاراکتر پیمان معادی در متری شیش و نیم، اثر سعید روستایی باشد که به عنوان یک پلیس، صندلیی محبوب تر از شخصیت اصلی فیلم با بازی نوید محمدزاده داشت، اما آیا فیلم های اندک از این دست کافیست؟ آیا حتما باید یک فیلم، پلیسی و معمایی باشد که چهره ای شجاع، جذاب، مهربان و همدلی برانگیز از پلیس را نشان بدهد؟

برنامه تلویزیونی سلام که این شب ها بعد از خبر بیست و سی از شبکه دوی سیما روی آنتن می رود، شاید برای اولین بار به یادمان می آورد که نیروهای امنیتی پلیس کسانی هستند که از دل همین کوچه ها و خیابان های محل زندگی خودمان برخاسته اند و از فضا نیامده اند! بار دیگر به یادمان می آورد که آنان فرزندان همین سرزمین اند و برای آن که کوچک ترین اخمی بر پیشانی همین سرزمین نیفتد، جان خود را به کف دست گرفته اند و چنین شغلی را انتخاب نموده اند.

واقعیت این است که برای مطرح کردن چنین نکته ای لازم بود که صریح ترین و بی پرده ترین قالب ممکن یعنی برنامه ترکیبی و مستندمحور انتخاب گردد، کاری که سازندگان برنامه انجام داده اند. تا پیش از این، هر برنامه ای که با مشارکت پلیس و به سفارش ناجا ساخته شده بود از قالب گفت و گو خارج نمی شد و بدیهی است که شنیدن صحبت های رسمی و جدی مجری و یک مقام پلیس از حوصله مخاطبی که یک سال سخت کرونایی را پشت سر گذاشته و به نوروز رسیده، خارج است.

برنامه سلام با فراهم آوردن آیتم هایی جذاب و هیجانی، چهره حقیقی پلیس را به مردم نشان می دهد؛ پلیسی که نیروهای جوانش همچون دیگر جوان ها با انجام ورزش های مختلف، قدرت بدنی و مهارت های رزمی خود را به نمایش می گذارند و از هیجان و مسابقه استقبال می نمایند، پلیسی که در کنار مردم است و نه در برابر آنها، پلیسی که نه برای قدرت نمایی و نشان دادن صندلی، بلکه برای برقراری نظم ضروری جامعه بر سر مأموریت خود حاضر می گردد، مأموریتی که گاها با آسیب جسمی نیروی خود او همراه است.

سعیده احمدی

منبع: جام جم آنلاین

به "سلام، برنامه ای که به داد پلیس رسید!" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "سلام، برنامه ای که به داد پلیس رسید!"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید